در توصيف سوّم و چهارم مىفرمايد : « نكات شگفت‌آور قرآن هرگز فانى نمىشود و اسرار نهفتهء آن هرگز پايان نمىپذيرد » ( لا تفنى عجائبه ، و لا تنقضي غرائبه ) . ممكن است تفاوت اين دو جمله در اين باشد كه جملهء اوّل ( لا تفنى عجائبه ) اشاره به جاودانگى و ابدى بودن شگفتيها و زيباييها و حقايق برجستهء قرآن مىكند ، چرا كه كتابهاى زيادى را مىتوان نام برد كه در عصر خود ، بسيار شگفت‌آور و جالب بودند ولى با گذشت زمان گرد و غبار كهنگى بر آنها نشست و شگفتيهايش بىرنگ شد ولى قرآن هرگز چنين كتابى نيست ، چرا كه تمام كسانى كه با آن آشنا هستند هميشه از مطالعه و غور و بررسى در الفاظ و معانيش لذّت مىبرند . جملهء دوّم اشاره به اسرار نهفتهء قرآن است كه با گذشت زمان هر روز بخش تازه‌اى از آن آشكار مىگردد ( فراموش نكنيد كه « غرائب » جمع « غريب » از مادهء « غربت » و « غروب » به معنى دور شدن از موطن ، يا پنهان گشتن است و اين تعبير تناسب نزديكى با اسرار نهفتهء قرآن دارد ) . در پنجمين و آخرين توصيف مىفرمايد : « ظلمات و تاريكيها جز در پرتو نور قرآن بر طرف نخواهد شد ! » ( و لا تكشف الظّلمات الّا به ) . نه تنها ظلمت جهل و تاريكى كفر و بىايمانى و بىتقوايى ، بلكه ظلمات در صحنهء زندگى اجتماعى و سياسى و اقتصادى نيز بدون تعليمات قرآن از ميان نخواهد رفت . امروز با اين كه دنيا از نظر صنايع ، فوق العاده پيشرفت كرده ، ولى با اين حال انواع ظلمتها بر جامعهء بشرى سايهء شوم خود را گسترده است ، جنگها و خونريزيها ، ظلم و بىعدالتيها ، فقر و بدبختى و از همه مهمتر ناآراميهاى درونى همه جا را فرا گرفته و تمام اينها نتيجهء مستقيم ضعف ايمان و تقوا و فقر اخلاقى و معنوى است كه بهترين راه درمان آن پناه بردن به قرآن است . از همه اسفناكتر رها كردن قرآن و پناه بردن به آراى ظنّى و افكار قاصر بشرى در